Brandend kaarsje?

Foto: Carlijn van den Broek

‘Marieke’ betekent: sterre der zee, welgevormd schoon (welgevormd, wel ja), bitter en bedroefd. Bedroefd weleens ja, best regelmatig. Ik denk linksom, rechtsom, omgedraaid, omgedacht, vooruit, achteruit, enfin… genoeg om mijzelf soms doodop te maken met angsten en depressie als gevolg.

AUM Meditatie

Wat mij helpt om meer te voelen, en uit dat dicht bedrade spinnenweb te komen, is naar AUM meditatie te gaan. Hier maak ik graag ‘reclame’ voor. Ik ben er wild enthousiast over. Hoe kom ik zo wild, zonder grenzen? Bezoek deze site eens (www.aum-meditatie.nl). Lekker gillen, boos zijn, verdriet toelaten, mensen omarmen, emoties omarmen. Ook je energie eruit gooien, tijdens de uitleg vroeg de trainer: “Ken je dat gevoel? Je kan niet meer, maar er gebeurt iets, waardoor je moet reageren en nog éven door kan?”

Flikkerend kaarsje

Ja, dat gevoel ken ik heel goed. Zo LEEF ik. Als een flikkerend kaarsje. Duw maar, doe maar, kom op, ga door, je bent toch zo sterk, hop, vechtend tegen moeheid en opgekropte shit van heel wat jaar. En nu, nu is dat kaarsje weer uit, voor de tweede keer, total loss.

Omarmen

Tot het gaatje, en door. En dan dacht ik dat ik al ver was met mijn grenzen. Ha! Gotcha! En dan daar weer boos over naar mijzelf: schuld, ik ben en doe het niet goed genoeg! Vanmiddag, op weg naar EMDR in verband met een trauma ervaring, haalde ik mijn positieve sterke kant weer eens aan: Hallo, je bent er nog… dat je niet eerder een total breakdown hebt gehad… dat je nu zo doodop bent, komt omdat je juist weer veel en veel te lang weerstand hebt geboden aan alles… Wat is het ook lastig hè, ladies: omarmen, het er laten zijn, zonder het je te laten opslokken. Zonder dat doorgaan een robot mechanisme wordt.

Spreekwoordelijke armen om me heen

Hulp, hulp, en nog eens hulp. Dat zal mijn lesje weleens zijn: ooit zo gemaskerd begonnen met door het leven gaan, nu in stapjes leren dat het niet alleen moet. Stug alleen is niet sterk. Al geleerd veel meer open te zijn, en langzaam, langzaam laat ik steeds meer toe: verdriet, boosheid, en spreekwoordelijke armen om me heen, want letterlijk armen om me heen, dat kon ik altijd al, ik ben een grote knuffelkont, ook zo fijn van de AUM. Een heel dikke knuffel voor alle sterke, veelzijdige, lieve, inlevende, creatieve ADHD ladies.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s