To-do lijstjes

Foto: Carlijn van den Broek

Vrouwen in het algemeen houden er van: to-do lijstjes. Voor een vrouw met ADHD kan een to-do lijstje haar overlevingsstrategie zijn, een manier om staande te blijven in het hectische leven. Niks mis mee, behalve als de vrouw in kwestie nogal streberig is en erop gebrand is alle (ja, alle!) punten op het lijstje af te werken in recordtijd.

Superwoman

En ja, zo’n vrouw ben ik. Niet gehinderd door tijdsbesef denk ik altijd dat ik superwoman in eigen persoon ben en veel meer kan doen als een ander persoon in dezelfde tijd. Krappe planning is een gewoonte en als er dan ook nog iemand om een gunst vraagt, passen we die ook nog in de al veel te strakke planning in. Kwestie van gaspedaal dieper indrukken, letterlijk en figuurlijk.

Living on the edge

Gaat dit goed? Vaak wel, maar soms ook niet. En dan ben ik diep teleurgesteld in mezelf. Of boos, op anderen, die mijn goed geoliede planning in de war hielpen. Soms denk ik wel eens dat het mijn drang naar adrenaline is (niet onbekend bij ADHD-ers), mijn persoonlijke ‘living on the edge‘. Ik gooi mezelf niet met parachute en al uit een vliegtuig, maar push mezelf tot het uiterste om alles op mijn to-do lijst af te kunnen vinken.

Vakantie is topsport

De vakantietijd is dan ook topsport. Eerst vele lijstjes om alle niet afgeronde taken op het werk er nog door te jassen voor de vakantie, en dan, als er eindelijk vakantie is, to-do lijstjes voor in de vakantie. Deze zomervakantie gaan we met ons gezin niet weg, maar blijven we thuis om klusjes te doen die hoognodig moeten, maar waar we normaal niet aan toe komen (onderhoud aan huis en meer van zulke onbelangrijke dingen). Er moet een whiteboard komen, misschien zelfs een excel overzicht, strakke planning is een must want ik heb mezelf niet minder dan een bijna gerenoveerd huis beloofd aan het einde van de vakantie. Oh ja, en we moeten ook nog leuke en gezellige dingen doen, want het is tenslotte vakantie. Heb ik daar eigenlijk al een to-do lijst voor gemaakt?

Vinkjes-addict

Ik geef het toe: ik ben een vinkjes-addict. Hoe méér vinkjes, hoe beter en aan het aantal vinkjes meet ik af hoe ‘goed’ ik ben. Daardoor geniet ik eigenlijk nooit van het moment dát ik een vinkje kan zetten en dus een taak volbracht heb. Dus, op mijn to-do lijstje: genieten van het moment dat ik een vinkje kan zetten… of nee… zucht…

Vraag het de professional: ADHD en opruimen

Een opgeruimd huis is iets wat bij veel vrouwen met ADHD niet vanzelf gaat. Soms krijgen we de ‘kolder in den kop’ en moet alles worden opgeruimd en uitgemest, maar structureel een opgeruimd huis behouden blijkt vaak een uitdaging. Marit Fakkeldij van Opgeruimd Advies in Hilversum geeft wat slimme tips om het huis iets minder op dat van Jan Steen te laten lijken.

Professional organizer brengt structuur

Marit is een professional organizer die sinds vijf jaar haar bedrijf Opgeruimd Advies runt. Ze doet dit naast haar baan in loondienst om zo een lekker afwisselende week te creëren. “Ik werk graag met mensen en ik hou ervan orde en structuur aan te brengen in chaos. Ik geniet van de combinatie van coachend werk en de handen uit de mouwen kunnen steken.”

Een professional organizer is niet iemand die alleen maar de troep komt opruimen of je achter de vodden aanzit. Om tot de kern van de problemen te komen is kennis van de psyche van groot belang. “In het proces komt mijn opleiding Psychologie goed van pas.” Ze komt uiteenlopende types tegen, maar toch kan er in één dag al veel worden bereikt. “Het concrete resultaat na een dag hard werken geeft een enorme voldoening. Niet alleen bij de klant, maar ook bij mij.”

Chaos beheersen met routine

Heb jij dat nou ook? Je hebt een mooi opgeruimd huis waar je na uren zwoegen even lekker van kan genieten, maar binnen een dag is je harde werk alweer teniet gedaan. Hoe kan je zorgen dat je huis structureel aan kant blijft? “De truc is om vaste routines aan te brengen zoals iedere avond voordat ik ga slapen maak ik de eettafel leeg, of ik ruim altijd de vaatwasser in tijdens het reclameblok na mijn favoriete programma. Hoe meer routines je hebt, des te minder hoef je te onthouden” stelt Marit.

Routine lijkt het toverwoord om de boel opgeruimd te houden. Maar welke routine gaat nou echt werken? “Een schema met een dag- en weekroutine kan veel houvast bieden, mits het op maat is gemaakt en aansluit bij bestaande patronen. Anders wordt het het zoveelste papier op de koelkast.” Het zoveelste papiertje met een schema, planning of to-dolijst klinkt mij eng herkenbaar in de oren. Toch wordt die lijst vaak wel gemaakt, maar strandt het bij het uitvoerende werk. “Vooral korte, ééndimensionale klussen zijn heel geschikt om op deze manier in te plannen. Daar heb je er best veel van op een dag. Iedereen in huis kan meehelpen, van jong tot oud!”

De juiste structuur vinden

ADHD en structuur, het lijkt dé oplossing voor al onze problemen als we de professionals moeten geloven. Maar regelmatig verdwijnt de structuur door vergeetachtigheid, gebrek aan motivatie of omdat de structuur beklemmend voelt. “Een structuur die beklemt is niet de juiste structuur. Een structuur zou je moeten bevrijden, omdat je meer tijd en ruimte overhoudt, in je huis én in je hoofd” aldus Marit.

Als je er profijt van hebt, ga je vanzelf de structuur gebruiken en waarderen. Dat klinkt als muziek in de oren! “Ook binnen een structuur kan je flexibel zijn, maar daar is discipline voor nodig. Ik zou aanraden pas in de tweede fase gebruik te maken van deze flexibiliteit, wanneer je de meerwaarde van de structuur al hebt ervaren. Dan zul je er gebruik van kunnen maken in plaats van misbruik.”

Een begin maken met opruimen

Zo eens in het jaar krijg ik de ‘kolder in den kop’ en moet het hele huis op zijn kop. Alles uitzoeken en opruimen om weer wat lucht te creëren. Dat is natuurlijk niet voor niks, de maanden ervoor heb ik me zitten ergeren aan dingen kwijt zijn, lades die amper dicht gaan en kasten die ooit een logische indeling hadden, maar nu als stortplek dienst doen. Maar voordat het een onoverkomelijke berg aan klussen wordt kan ik al met opruimen aan de slag, hoe begin ik dan succesvol? “Het klinkt heel simpel: voorkomen dat het een onoverkomelijke berg wordt, maar hoe doe je dat? Iedere klus is op te delen in kleinere eenheden. Wanneer je alle kleine stukjes een plek geeft in de routine en alle huisgenoten hier hun steentje aan bijdragen zal het als een puzzel in elkaar gaan vallen” vertelt Marit.

Vaak is opruimen een saaie klus waardoor het onderaan de prioriteitenlijst komt te staan. Geen zin, geen tijd, geen whatever reden om eraan te beginnen. En vervolgens boos zijn op mezelf omdat ik het niet heb gedaan. Herkenbaar? “Opruimen wordt saai gevonden omdat het nooit op lijkt te houden. Ben je klaar met de ene kant, kan je weer van vooraf aan beginnen. De kunst is om het werk zo in te delen dat je er nooit heel lang mee bezig bent. Dus eigenlijk als tussendoortjes die je doet tussen de leukere dingen in” aldus Marit.

Opruimen, hoe doe je dat?

De tips klinken goed, maar het in de praktijk brengen is natuurlijk het moeilijkste onderdeel. Marit legt uit: “Opruimen gaat een stuk eenvoudiger en sneller wanneer dingen hun vaste plek hebben en er ook ruimte is op die plek. Veel van de kastruimte in huizen wordt ingenomen door spullen die in de praktijk nooit meer gebruikt worden en ook geen emotionele waarde vertegenwoordigen. Zonder deze spullen is het leven misschien wel aangenamer dan met!”

Ruimte maken, weggooien en opruimen dus. Hoe kan ik dat oefenen? “Maak iedere dag een rondje door je huis en kies 7 items uit die wat jou betreft de deur wel uit kunnen, omdat je ze niet gebruikt en je er ook niet blij van wordt. Gebruik daarbij als mantra: wat ik nu weg doe hoef ik nooooooit meer op te ruimen! Het mag zo groot of zo klein zijn als je wilt, maar hou het op maximaal 7 stuks per dag. Zo ontwikkel je  je eerste kleine routine en leer je over spullen te beslissen.  Je zult al snel ervaren hoe fijn het is om je huis te ‘ ontspullen’ en jezelf te ontdoen van deze overtollige ballast. Hoe langer je het volhoudt, des te groter de voldoening!” Zelf heb ik dit een tijd terug gedaan met hulp van mijn zus, het werkt echt om zo ruimte te maken in huis en in je hoofd.

Keuzes maken en weggooien

Een onderscheid maken in welke spullen wel en niet weg kunnen is nog best lastig. “Weet je niet waar te beginnen? Denk dan aan onderstaande criteria bij het opruimen.”

  • Kapotte spullen of spullen voor klussen of activiteiten die je al langer dan een jaar uitstelt mogen weg. De klus is blijkbaar niet leuk of belangrijk genoeg, dus je zult er echt niet meer aan beginnen.
  • Twijfel je? Geef jezelf een deadline van 2 weken om het alsnog af te ronden. Hoe fijn is het na 2 weken al die dingen van je to do list te kunnen schrappen en de spullen weg te doen, omdat je ze niet meer hoeft van jezelf!
  • Alles wat je voor een ander bewaart, daar zitten ze echt niet op te wachten
  • Alles wat je dubbel (of driedubbel) hebt.
  • Alles wat ver over de datum is. Niet omdat het niet meer goed zou zijn, maar omdat je het dus al die tijd niet hebt gebruikt/gegeten. Je hebt het dus niet nodig!
  • Dat wat je bewaart omdat je het ‘van iemand hebt gekregen’. Word je er niet blij van? Dan heeft het geen recht jouw kostbare ruimte in te nemen. Bewaar dat voor die zaken die je nodig hebt of je dierbaar zijn.

Vraag het de professional: ADHD en huishouden

Veel vrouwen met ADHD ervaren stress en teleurstelling omdat het huishouden niet op de rit is. Vergeetachtigheid, moeite met taken beginnen, het huishouden saai vinden en algehele chaos in het huis zorgen voor een onoverkomelijke berg met poetsklussen en puin ruimen. Hoe pak je dat beter aan? Huishoudcoach Els Jacobs van De Huishoudcoach in Leiden geeft tips om het huishouden op de rit te brengen.

Huishoudcoach met ervaring in chaos

Els Jacobs is sinds 2006 de drijvende kracht achter De Huishoudcoach, maar ze is niet altijd zelf een geweldige huisvrouw geweest. “Ik ben niet georganiseerd geboren, in tegendeel. Ik weet helaas als geen ander hoe het is om in chaos te leven. Maar ruim 15 jaar terug heb ik het tij met vallen en opstaan weten te keren en sindsdien doe ik niets liever dan anderen helpen weer lucht in hun huis, administratie en agenda te brengen.”

Ze coacht mensen naar een opgeruimd leven en leidt mensen op tot organizer. “Het opleiden doe ik met veel enthousiasme via de Opleiding tot Professional Organizer voor Particulieren (OPOP) en de Opleiding tot Organizer voor de Zakelijke Markt (OOZM).” Een dame die dus van de hoed en de rand weet als het gaat om het huishouden organiseren! Zou haar methode ook ‘ADHD-proof’ zijn? Alle dagelijkse uitdagingen in het huishouden kunnen wel wat structuur en organisatietalent gebruiken!

Verwachtingen van het huishouden met ADHD

Vrouwen met ADHD hebben vaak veel behoefte aan structuur, maar ook veel moeite om die structuur aan te brengen. Eens in de zoveel tijd gaat de goed uitgedachte planning de deur uit omdat het beklemt, de taken saai zijn of het simpelweg wordt vergeten. De moed zakt in de schoenen en het gevoel van falen steekt de kop op. Er moet toch een structuur te vinden zijn die wel werkt!

“De meeste schoonmaaksystemen werken in de praktijk niet, omdat ze perfect schoongemaakte huizen nastreven en veronderstellen dat mensen zich altijd in de ideale omstandigheden bevinden. Maar helaas hebben we allemaal dagelijks met ‘kinken in de kabel’ te maken. Denk maar aan een onverwachte file, ziek kind of een kapotte stofzuiger. En daar bovenop lopen we regelmatig ook tegen de grenzen van ons eigen kunnen aan.” Het welbekende verwachtingen managen lijkt de eerste stap voor een gelukkiger leven als niet zo geweldige huisvrouw.

Structuur in het huishouden met ADHD, hoe dan?

Toch moeten klussen wel worden gedaan. Het beginnen aan een schoonmaakklus, zeker een saaie, kan soms enorm lastig zijn. “De uitdaging is om met zo min mogelijk structuur zoveel mogelijk effect te sorteren. En niet om jezelf een molensteen om de nek te leggen, waarvan je eigenlijk op voorhand al weet dat je die nooit kan dragen!” Een haalbare takenlijst lijkt de start van een goede structuur voor het huishouden.

“Voor zo’n simpele structuur kun je het beste onderscheid maken tussen:

  • grondige boenklussen, dat wil zeggen schoonmaakklussen die goed moeten gebeuren, en
  • snelle poetsacties, dat wil zeggen schoonmaakklussen die je met de Franse slag kan doen

Alle wekelijkse schoonmaakklusjes vallen onder de snelle poetsacties. De zeven bekendste poetsacties zijn stofzuigen, dweilen, stoffen, sanitair afnemen, pedaalemmers legen, spiegelende oppervlakken schoonmaken en het gasfornuis schoonmaken. Deze hoeven echt niet grondig.” Dus elke week het huis op zijn kop zetten om goed te poetsen is niet nodig? Wat een verademing!

“Aan boenklussen die je maandelijks of jaarlijks doet, zoals ramen wassen, badkamertegels afnemen of de gordijnen wassen, besteed je juist wat meer aandacht. Kies er hiervan maar eentje per week uit en doe die liefst samen met anderen. Gedeelde smart is halve smart!” Els raadt aan om elke week zeven snelle poetsacties en één grondige boenklus te doen, het liefst dus met hulptroepen. “Doe het op het dagdeel of moment dat het jou uitkomt en je zal een prima schoon huis hebben.”

Herken je valkuilen

Als je het lastig vindt om aan een taak te beginnen, kan alleen structuur aanbrengen onvoldoende zijn. Het is zaak je af te vragen wat je lastig vindt en wat je valkuilen precies zijn. “Vind je het beginnen aan snelle poetsacties of grondige boenklussen moeilijk? Dan is het de truc om de taak dan in zulke kleine stapjes op te breken, dat je de drempel om aan de slag te gaan drastisch verlaagt.” Het opbreken van taken in kleine brokjes is een bekende tip voor mensen met ADHD, maar zeker geen onbelangrijke. Starten met een kleine stap maakt het voltooien van de taak een stuk minder lastig, legt Els uit.

“Als je bijvoorbeeld het gasfornuis wil schoonmaken omdat er aangekoekte etensresten op zitten, bedenk dan welke kleine actie van jouw kant het ‘schone gasfornuis’ dichterbij brengt. Misschien kun je er heet water overheen gooien, zodat de etensresten kunnen losweken. Of de gaspitten er alvast afhalen en de fornuisplaat sprayen met allesreiniger.” Zo bekeken lijkt de taak veel minder groot en vervelend. Daarnaast is de kans dat je de taak afmaakt groter. “Als je eenmaal bezig bent, ga je vaak door.”

Breng zelf structuur in je huishouden

Als je zelf weer met frisse moed aan de slag wil met je huishouden, dan kan het helpen om de tips van Els direct in de praktijk te brengen. Ze stelt voor eerst te beginnen met de zeven poetsacties. “Schrijf de acties op een post-it en hang ze op de koelkast of – nog beter – je badkamerspiegel. Voer de eerste week drie van deze poetsacties naar keuze uit. Met de Franse slag, want het hoeft niet perfect!” Perfectionisme is voor veel mensen een bekende valkuil, dus het is zeker goed om te bedenken dat niet perfect het eigenlijke doel is.

“Is dit lastig? Blijf elke week oefenen totdat ze je makkelijk afgaan. Voeg dan een vierde poetsactie toe. Gaat dit ook soepel, kies dan de week erop voor vijf poetsacties enzovoort. En zitten de zeven poetsacties er helemaal in? Kies dan pas af en toe een boenklus erbij. Een schoon huis is tenslotte een middel en geen doel op zich. Veel succes!” Zo klinkt het toch best heel haalbaar. Ruim elke dag even tijd in voor een klus om de routine erin te krijgen. Stap voor stap, niet perfect en de taak opdelen in kleine brokjes. Op deze manier gaan we er wel komen. Wie durft de uitdaging aan en gaat structuur aanbrengen in het huishouden?

Verzamelwoede is een ondeugd

schoenen

Spullen verzamelen, het zit al generaties in de familie. Ik herinner me het houten schuurtje van mijn opa. Aan de overkant van het gemeenschappelijke achterpad. Waar we rondneusden en verstoppertje speelden. Vol met gereedschap, een werkbank en de geur van hout. Mijn opa was arbeider en maakte zelf roeiboten. De streek waar hij vandaan kwam kende veel arbeiders en armoede. Hergebruik was niet meer dan logisch.

Volgende generatie

Mijn vader had een stenen schuur, dubbel zo groot. Ook een werkbank en gereedschappen. Ik zie nog zo de planken hout, de grote gereedschapskist en contactdozen en elektrosnoeren voor me. We verhuisden naar een grotere woning, waar mijn ouders inmiddels zonder mij en mijn broer wonen. Minder klusspullen, maar wel een afgeladen zolder. Ik maak me er wel eens zorgen om. Wat moeten wij als kinderen daar later allemaal mee?

Geen haar beter

Ik begon in een starterswoning,een woon- en slaapkamer met beperkte bergruimte. Mijn salaris ging op aan kleding en schoenen, mijn plezier sinds de middelbare school. Ik werd lid van de CD- en boekenclub. Met de speciale acties groeide mijn collectie snel. Met de verhuizing naar mijn andere woning en de komst van de kinderen groeide er ook een andere collectie heel snel. De stapel met ongelezen tijdschriften waar ik met moeite afstand van deed. Bij de verhuizing van de eerste naar de tweede gezinswoning, de kinderen waren nog met twee, ging dus zowel de hele collectie cd’s als de tijdschriften mee. Te gek voor woorden natuurlijk. Dat had ook te maken met het korte tijdsbestek waarmee we moesten inpakken, klussen en verhuizen. Ik zie mijn oom nog gaan met die stapels.

Kopen, kopen en niet weggooien

Nadat de jongens de wandelwagen en de fietsen met zijwieltjes waren ontgroeid, nam mijn liefde voor hakken een vlucht. Ik was al eens met de jongens naar de klimwand geweest met mijn rokje en hakken aan, dat bleek geen succes te zijn. Klimmen op betonblokken is echt onhandig. Er kwam weer wat meer vrije tijd en ruimte voor mezelf. De jongens hadden samen een kamer. En ik? Als enige vrouw in het mannengezin had ik de kleinste kamer afgedongen. Geen echte walk in-closet, maar wel geheel gevuld met kleding. Met momenten waarop je ontdekt hoeveel zwarte jurkjes je hebt en hoeveel goudkleurige items. Grote verlangens en vele impulsieve aankopen. Kopen deed ik wel. De kast opruimen en netjes houden ook. Heel deugdelijk! Maar weggooien? Dat leek een doodzonde. Ik kwam er achter dat die genetische aanleg tot verzamelen, met de aandrang tot kopen, zonder regelmatig weg te gooien zorgden voor vreemde proporties van mijn gekoesterde bezittingen. Ik heb mijn schoenen nooit geteld, dat leek me onbegonnen werk.

Inzicht en ommekeer

Opruimtips lezen en tot inzicht komen. De emotionele binding aan je spullen, dat was een. Instroom en nagenoeg geen uitstroom, dat was twee. Aankopen zonder impulsbeheersing, ik hoef het jullie niet te vertellen….
Sindsdien ruim ik met bepaalde tussenpozen op. Ik weet wanneer ik het beste uit de winkelstraten kan blijven. Emotionele binding ontkoppelen en zoeken naar een nieuwe, goede bestemming. Het helpt. Maar de verzamelwoede blijft altijd groter dan de opruimwoede, dat weet ik zeker!

Blijf van mijn huis af

20161130_085030

Vrijdag had ik een sessie met een fysiotherapeut over gezondheid en werk. Dit is een belangrijk onderdeel in het revalidatietraject en aangezien ik niet terugkeer naar een eerdere werkgever, ook een lastig onderdeel. Hoe moet dit eruit gaan zien en hoe ga ik straks om met stress om te zorgen dat ik niet weer uitval?

Overtuigingen

Al pratend kwamen we aan op wat overtuigingen rondom werk en privé waar de therapeut lekker in zat te prikken. Wat betreft werk, sociaal leven en zelfbeeld kan ik hier redelijk mee omgaan. Maar toen het ging over mijn huis voelde ik enorme weerstand. Dit stukje is van mij en mijn partner, daar blijf je van af.

Weerstand

Dat ik zoveel weerstand voel is opvallend, want juist bij deze therapeut voelde ik me meteen op mijn gemak. Tijdens andere sessies heeft hij een laag in mij weten te bereiken waar de meeste anderen het bestaan nooit van zullen weten. Toch voelde en voel ik de weerstand als mijn overtuigingen worden uitgedaagd rondom mijn huis en huishouden. Het is niet zozeer dat het moeilijker is om het erover te hebben, ik voel me eerder boos en beledigd dat het überhaupt onderwerp van gesprek is. Niet heel constructief en zeker de moeite om het verder uit te zoeken.

Eigen huishouden

Het weekend heb ik zelf over deze situatie zitten nadenken en met mijn man besproken. Dinsdag heb ik het besproken met een van de psychologen van het revalidatiecentrum. Het laat me niet los omdat ik deze reactie niet eerder zo heb meegemaakt. Ik denk dat het vinden van een middenweg in hoe mijn man en ik beiden van huis uit gewend zijn een huishouden te runnen een van de redenen is dat is zo sterk op deze situatie reageer. Dit ging namelijk niet vanzelf en heeft heel wat zoekwerk en gepuzzel gekost om tot een eigen versie te komen. Dat iemand dat wil uitdagen voelt alsof al die moeite niet wordt gezien. Want laten we eerlijk zijn, een huishouden runnen met twee ADHD’ers gaat echt niet vanzelf, dat kost dag in dag uit moeite. Om de teugels te laten vieren lijkt mij heel onverstandig, voor we het weten is de bende niet te overzien en staat RTL4 voor de deur! (Dat is meer een overtuiging dan een realistische verwachting, maar toch.)

Veilige ruimte

Daarnaast is mijn thuis mijn veilige ruimte, de enige plek waar ik zonder concessies mezelf kan zijn. Dat iemand daar zich tegenaan wil bemoeien voelt totaal niet oké. Dit stukje is van mij en mijn man, daar blijf je vanaf. Mijn beschermende instinct voert de boventoon en de rationele gedachte dat deze therapeut mij wil helpen wordt verdrongen door het oorverdovende gevoel van weerstand. Deze veilige ruimte is heilig, iedereen is welkom maar wel op onze voorwaarden. En als het mij of manlief niet zint sta je zo weer buiten. Toch typisch hoe een situatie die niet bedreigend is wel alle alarmbellen kan laten afgaan, dat komt natuurlijk ergens vandaan. Hoog tijd om dat eens uit te zoeken en de demonen uit mijn verleden lekker achter me te laten.

Waar zijn toch die sleutels??

Focus

Alles altijd kwijt, herkenbaar? Hoe wonderbaarlijk dat het ene moment je tas op de tafel staat en vijf minuten later opeens weg is. Of je sleutels, ook zo’ n drama, altijd op moment suprême zijn die verrekte dingen spoorloos en net als ik Peter R. de Vries of John van den Heuvel smekend wil bellen mij te komen helpen zoeken, zijn die krengen weer ergens op een uiterst onwaarschijnlijke plek opgedoken. Welk monster doet dat? Niemand de deur uit!

Lekker ontspannen weggaan

Bij ons thuis wordt er direct zuchtend op gereageerd als ik weer door de hut stuif op jacht naar fiets-, auto- of voordeursleutels.  Ook de jongste smurf is er een van ADHD-makelij en meldt dan doodleuk, als ik eindelijk oververhit met rookwolken uit mijn oren buiten sta, dat zijn fietssleutel ook niet in zijn fiets zit. De tweede ronde speuren en tieren  wordt ingezet en als dan eindelijk het hele spul op de fiets of in de auto zit met (lang leve) de reservesleutels, kunnen we gaan.  Lekker ontspannen weggaan hier.

Veel te vroeg

Veel ADHDers zijn altijd te laat, ik heb juist last van de omgekeerde variant. Ik ben altijd minimaal een half uur te vroeg. Tenminste, als ik alle sleutels op tijd heb gevonden. Ik heb veel moeite met inschatten hoe lang we over iets zullen doen of dat we de weg in een keer goed rijden, het juiste huisnummer nog weten te bereiken of de afspraak heb ik zo onleesbaar opgeschreven dat de bijbehorende tijd een soort van #raadwaterstaatspelletje wordt en we dan  proberen te gokken welke tijd daar zou kunnen staan. Met als gevolg dat we bij de dokter, tandarts, ziekenhuis, bioscoop, vakantieadres enzovoorts voor een nog dichte deur of hek staan of veel te lang in een snikhete wachtkamer moeten wachten.

Eindeloos wachten

Wachten kunnen wij slecht, ikzelf in het bijzonder. Wiebelen, draaien, gapen, wippen op de stoel, heen en weer ijsberen en zuchten dat het nou wel erg lang duurt. De kinderen breken dan ondertussen de tent af, logisch, en ik ga nijdig naar de receptioniste om te vragen of de dokter  soms van een ander continent moet worden ingevlogen en of ze wel weet dat wij een afspraak  hebben die erg lang duurt. Dit maakt overigens weinig uit want de receptioniste wijst naar de aanvangstijd op het afsprakenkaartje en dan blijkt dat het pas 5 minuten over tijd is. Maar ja, als je er al 40 minuten bent lijkt het al een halve dag natuurlijk.

Briljante oplossing

Tijdens de cursus met mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes #vandeclubvandruk krijgen wij allerlei praktische lessen. Ik gooi mijn sleutelprobleem in de groep en na een bedenkelijk kijkende juf die mij verwijst naar een of andere saaie tekst in het boek  dat beschrijft dat ik een sleutelkastje moet kopen, oppert een van mijn bondgenoten dat deze een key-koord aan haar tas had gedaan en daar de sleutels aanklikt bij weggaan of thuiskomen. Zo hoeft zij nooit (nou ja, stuk minder vaak) die speurtocht te houden en de tas op de kop te keren waarna alles eruit rolt behalve de sleutel in kwestie. Hulde! Stop de persen! Koningin, zij verdient een lintje! Echt serieus, dit is de meest briljante oplossing die is blijven hangen uit mijn cursustijd aldaar en ik gebruik het nog regelmatig. Tenminste, als ik dan dat koord ergens kan vinden. Of zal die ook in het sleutelkastje hangen toevallig?