Its ok, not to be ok

Wat houd je momenteel bezig… Pfff ,waar zal ik eens beginnen. 

Halverwege januari, de negendaagse training effectief met ADHD afgesloten. Wat heeft me dit veel gebracht. Allereerst het echt naar mijn gevoel durven luisteren in plaats van continu maar rennen en mezelf boven water houden. Nog meer zelfinzicht, meer zelfvertrouwen en lieve mooie mensen leren kennen. Waarvan een bijzondere vriendin waardoor ik dit blog nu kan typen. En de inspiratie om zelf ooit coach te worden, ik hou van mijn huidige baan, maar mensen helpen met hun eigenheid te waarderen en in te zetten dat is een passie.  Dat wordt doel 2, doel 1 wordt RUST (haha ;)).

Grenzen

De laatste keren was ik namelijk weer behoorlijk moe, vlot in slaap komen is nooit zo mijn ding geweest, maar sinds mijn scheiding en nog wat heftige gebeurtenissen daarom heen, is 3.00 uur vaak het nieuwe 0.00 uur. Daarnaast of daardoor laatste weken toch weer bemerkt dat ik over mijn grenzen heen ging (tja, dat zal wel een dingetje blijven, ik heb toch echt ADHD) en tot een week terug weer twee weekjes ziek thuis gezeten. Blijf allerlei lichamelijke klachtjes houden, die ik regelmatig parkeer, want hé ik ben immers sterk dus we gaan door. Verdriet toelaten is moeilijk, het is vaak alles of niets. Ook dit heb ik altijd zo gedaan, door alle gebeurtenissen van de laatste tijd wordt dit versterkt. Tot het punt dat ik heb bereikt, dit wil en kan ik zo niet meer. Van doorslaan in controle-dingetjes, van een eetprobleem, van ik pak maar alcohol om rustig te blijven, van het niet echt kunnen genieten. Door alles wat maalt en het ontbreken van balans.

Onrust, chaos

Sinds drie weken begonnen met wellbutrin, het zo makkelijk op en neer gaan, soms dagen enkel maar huilen, leven van iets wat speelt en opgelost wordt en door, slopend, doodvermoeiend. Vorig jaar mezelf laten vertellen dat het niet zonder medicijnen kan. Nu zeg ik tegen mezelf, het mag wel wat makkelijker als dat kan.

Na vier dagen liep ik tegen de muren omhoog, hoofdpijn, explosies van gedachten, moe, verdrietig, zwaar. En dan sta je weer op. En nu, regelmatig verdrietjes, kan ook niet anders, er speelt veel, nog steeds dwarrelende gedachten, over iets kleins wat is gezegd wat in mijn hoofd zo groot kan worden en daarnaast het gevoel dat ik het beter leer loslaten, een plaatsje geven. In ieder geval is sinds 15 dagen mijn stemming niet meer zo extreem op en neer geweest. En dat is erg fijn. En wat ik hieruit mee heb genomen? Ja, ik ben sterk. Wat een ballast al overwonnen, maar daar hoort verdriet en het even niet weten ook bij, het mogen zeggen het gaat niet goed (en dan zien dat mensen verbaasd zijn, dat zegt ze niet vaak) ik kom er wel, stapje voor stapje, mijn grenzen steeds beter aanvoelen en er van mezelf naar mogen luisteren.

In afwachting

Met hopelijk komende week goed nieuws, of ik in mijn huidige woning kan blijven wonen. Trots op mijn geduld tot nu toe, maar na drie maanden (fouten bij meerdere kantoormutsen, pardon) begint het toch echt te vreten aan me, die onzekerheid.  Duimen jullie mee? 🙂

2 gedachten over “Its ok, not to be ok

  1. Het is zo bizar om deze blig te lezen…alsof je over mij schrijft…echt bijzonder. Soms ‘vergeet’ ik dat ik ADHD heb en alles wat erbij komt kijken en snap ik niks van mijn gedrag. Dit was een fijne eyeopener! En ja ik duim voor je!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s