Teveel troep

verhuizen-verkleind

Vol is vol, genoeg is genoeg en tijd is… Nee, geen geld, maar iets met meer waarde. Je zou het Hoog Tijd kunnen noemen. Hoog Tijd dus, voor een nieuw, effectief beleid bij mij thuis.  Hoog Tijd om een grens te trekken en Hoog Tijd om onmogelijk te nemen ballotagecommissieachtige hindernissen op te werpen. Door een gebrek aan ruimte is het steeds van A naar B naar C, oh-chips-daar-past-het-ook- niet-dan-maar-naar-D verplaatsen onontkoombaar. “Waar moet het heen?” is een dagelijks terugkerende vraag in dit huishouden. Iets waar ik me helemaal niet mee wil bezighouden. Ik wil gewoon wéten waar het hoort, en het daar kunnen opbergen. Het is in mijn hoofd verdorie al druk genoeg!

Spullen!

In de vaart der voortdenderende dagen blijk ik er helaas maar niet (alléén) in te slagen om hier structuur in aan te brengen. Terwijl ik dat in mijn vroegere werk met twee vingers in mijn neus deed. Vanochtend realiseerde ik me dat ik hier iets in moet veranderen, omdat het me te tijd veel  kost. Kóst, van kostbaar.  Als in: weinig voorhanden, schaars, zeldzaam, uniek, iets dat je maar één keer kunt besteden.  Het creëert meer mentale onrust en geeft meer prikkels dan goed voor me is. Ik wil zelf de controle over mijn tijd hebben. Maar op dit moment word ik ondermijnd door: spullen!

Herstructureren

Herstructureren en –organiseren is bij mij thuis steeds vaker nodig. Aan de binnenkant van de kledingkasten hingen zelfs lijstjes met wat op welke plank of welk rek thuis hoorde. Zodat iedereen het ook maar op dezelfde wijze kon opbergen, zonder het allemaal te hoeven onthouden. Je kunt niet te veel van je medebewoners vragen tenslotte. Op de kast en lade deurtjes van zoonlief stond (staat) exact welk speelgoed waar moest. Dat leek te werken, even. Toen las niemand het meer (zoonlief kan überhaupt nog niet lezen maar was zorgvuldig geïnstrueerd) en iedereen dacht het na verloop van tijd wel te weten. Met als gevolg dat nonchalance het overnam en dingen achteloos ergens in terug gemikt werden, om niet meer boven water te komen, waarna steevast volgde: “Mamaaaaaa…waar is…?”. Soms wist mama het, vaak ook niet. Na verloop van tijd waren we dan in de veronderstelling dat de vermiste items kwijt waren of waren gesneuveld. Dus werden ze vervangen. In 9 van de 10 gevallen bleek dat helemaal niet nodig te zijn – en dus hadden we weer meer, van hetzelfde.

Misschien heb je het ooit nog eens nodig

Nou is dat óns ding, maar het ligt niet alleen aan ons dat het huis soms op een Action-dependance lijkt. Wij en zoonlief worden nogal eens verblijd met een goed en lief bedoelde verrassing van deze of gene. ‘De verrassing’ puilt de mandjes, kastjes, doosjes, plankjes en laadjes steeds opnieuw uit. Of het een wetmatigheid betreft: geen idee, maar het heeft er alle schijn van dat het tempo hiervan steeds hoger ligt. Waarbij meespeelt dat we niet zomaar iets weggooien wat we niet gebruiken, zeker niet als het nog zo goed als nieuw is. Da’s namelijk ‘zonde‘ en ‘misschien heb je het ooit nog eens nodig’. Maar het eist allemaal wel een plek, en om die plek te creëren, ook tijd. Tijd waarvan ik innig wens ‘m anders te besteden.

Dus start ik wederom een grootschalige opruimactie. En ja, er zijn genoeg boeken over geschreven hoe je dat allemaal kunt doen, maar nee, die lees ik niet want die vind ik 1. Niet boeiend, en 2. Niet interessant. Ik wil nu niet lezen, maar doen. Daarbij bedenk ik wat simpele regels voor de toekomst: spullen die ons huis inkomen zonder dat wij daarom gevraagd hebben of door onszelf  zijn aangeschaft, zijn van harte welkom, MITS een ander spul(letje) ons huis met de gulle gever dan weer verlaat. Dus kom je iets brengen, dan krijg je iets anders weer mee terug. Wederkerigheid of ruilhandel-revival 2.0.

Uitpuilende habitat

Want het lijkt zo aardig om iets te geven, maar daar kun je je vraagtekens bij zetten. Zoals: zit die ander daar wel op te wachten? Of: Hebben ze dit wellicht al? En: Is dit nodig? Daarbij geven we producenten van allerlei junk reden om nog meer van die junk te produceren en daarmee onze reeds uitpuilende habitat verder te belasten. Moeten we met z’n allen niet willen, als je het mij vraagt. En daarbij: het wordt gewoon. Het verrassingseffect gaat teniet. Waardering blijft uit. Dus het schiet zijn doel voorbij.

Wil je geven, geef dan duurzaam, zoals tijd, hulp, aandacht, liefde, gezelligheid, humor, warmte, troost, een knuffel of een kus. Luister en vertel. Hoor en zie. Doe en beleef. Dan geef je iets waar wij met liefde plaats, tijd en ruimte voor maken. Iets dat niet opgeruimd, schoongemaakt, teruggevonden en gerepareerd hoeft te worden en wat iemand – ongeacht of-ie in een dikke villa of in een kartonnen doos onder een brug leeft, levenslang zal koesteren: een mooie herinnering. En zonder gezeur over copyright en BTW doe je dan ook meteen jezelf iets unieks cadeau. Onbetaalbaar toch?

Gastblogger Daniëlle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s