Acceptatie

vrouw gedachten

Tja, daar sta ik dan. Happend naar frisse lucht. Nog even en ik ga hyperventileren. De brief heb ik stevig tussen mijn vingers geklemd. Stel je voor dat de diagnose weg zou waaien. Wat zou dat lekker zijn. Want hoewel ik me kan vinden in de diagnose ben ik er niet blij mee. Sterker nog. Ik word kwaad. Heeft niemand vroeger iets bij me gezien?

Wat er aan vooraf ging

Leerkrachten moesten me keer op keer dezelfde sommen uitleggen, ik snapte er niets van. Het hele cijferabracadabra kon me gestolen worden. Verslagen kreeg ik terug omdat het netter moest. De lerares noemde me een chaoot. Ik kreeg les in plannen om mijn huiswerk enigszins in goede banen te kunnen leiden. Het maakte allemaal niets uit.

En later de autorijles en motorrijles. Ik weet dat beide instructeurs de wanhoop nabij waren. Want wat ging er mis in sommige situaties waarin ik de concentratie compleet verloor? Het was nog erger tijdens de rijexamens. Een gordel die ik vergat vast te doen, richting die ik niet aangaf en achteruit rijden terwijl ik vooruit moest. Met de motor werd het nog gevaarlijker; rechtdoor in de bocht op de uitvoegstrook van de snelweg.

Of op mijn werk, als serveerster in de horeca. Het ging goed, totdat de stroom van mensen te groot werd. Dan overzag ik het niet meer en werd het terras één grote uilentuin. Of in het verpleeghuis waar de gangen te lang waren en er teveel mensen aan mijn jasje trokken of ik iets wilde doen. Want wat moest eerst? En wanneer dan? En wie woonde er achter welke deur?

De psychologenpraktijk

Met de diagnosebrief moet ik terug naar de huisarts en word doorgestuurd naar een andere psychologenpraktijk. Op een woensdag net voor de kerst krijg ik hier een intake-gesprek. Ik meld me bij de balie en moet het eerste formulier invullen. ‘U mag in de wachtkamer plaatsnemen,’ zegt de dame achter het glas. Ik ga in een overvolle wachtkamer zitten en krijg het Spaans benauwd. Na een tijdje komt iemand me halen, maar ze houdt haar hand onder haar oksel. Ze wil me geen hand geven. ‘Ja,’ zegt ze zacht, ‘ik heb een natte hand.’ Ze vraagt op dezelfde toon of ik thee of koffie wil. Ik krijg de neiging om te schreeuwen.

Veel formulieren

We lopen naar haar kamer waar ze me wijst op het formulier wat al voor me klaarligt. ‘Dat mag u even invullen,’ zegt ze. Ik kijk naar het formulier. Dit heb ik eerder ingevuld bij het vorige centrum. Ik zeg tegen de dame met de natte hand: ‘Deze informatie krijgt u allemaal nog van de psychologiepraktijk waar het onderzoek plaats vond.’ De vrouw met de natte hand is onverbiddelijk, maar ik word een beetje dwars. Ik wil dit formulier niet invullen. Het formulier waarop me gevraagd of ik zelfmoordplannen heb en of ik vandaag of morgen voor de trein wil springen. ‘Hier kan ik niets van maken,’ zeg ik. ‘Het is allemaal nee.’ De dame met de natte hand wordt een beetje kwaad en wil dat ik het invul. Uiteindelijk vul ik het boos in.

Ik ben niet gek

Vervolgens mag ik mijn hele levensverhaal nog een keer vertellen. Ik wil hier weg. Ik ben niet gek, ik heb geen dramatische jeugd gehad. Het enige wat ik wil, is behandeling ofwel richtlijnen waardoor ik overzicht krijg in de ‘uilentuin’ van mijn leven. Verder wil ik medicatie proberen om te kijken of ik rustiger word in dat veel te drukke hoofd. Het liefste zou ik nu weg willen rennen.

Hier, op deze plek kunnen ze alles van mij maken. Als ik niet uitkijk loop ik hier straks de deur uit met een bipolaire stoornis en een zware depressie. Of nog erger misschien word ik afgevoerd naar de gesloten afdeling. Gevaar voor mezelf en mijn omgeving. Of ben ik nu aan het ontkennen dat ik iets heb? Ontkenning van mijn ADHD. Want zo erg is het toch allemaal niet? Moet ik hier doorheen om tot acceptatie te komen?

3 gedachten over “Acceptatie

  1. Dat is wel heel erg herkenbaar. Heel erg graag geholpen willen worden maar tegelijkertijd het liefst weg willen rennen. Niet in de laatste plaats omdat je bang bent weer niet begrepen te worden.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s