Een beetje rommelen

Tegeltje creatief rommel

Met een scheve grijns probeerde ik het inpakpapier te strijken. Het was het laatste beetje op de rol geweest en daarna had mijn man het willen weggooien; het was toch gekreukt. Ik had het gered uit de papierbak, wetend dat dit het enige inpakpapier in huis was. Te vaak had ik meegemaakt dat ik niets meer had om een cadeau overhaast in te pakken en ik had gelijk. Anderhalve week later bleken we het nodig te hebben.

Eigen stijl

Door de hitte van het strijkijzer kreukte het papier nog meer. Oei! Nou ja, het stond wel artistiek en hetgeen ik zou inpakken, was ook artistiek. Twee cadeaus: een gedicht in een lijst en een schilderij. Mijn man had het gedicht geschreven en hierdoor geïnspireerd had ik het schilderij gemaakt. Het was niet perfect, al was ik er wel trots op; mijn vierde schilderij. Bij het precisiewerk baalde ik enorm van de tremor waar ik last van heb door de medicatie, vooral de stemmingsstabilisator. Mijn handen trilden te erg om mooie, gelijkmatige streken te zetten op het doek, en mijn signatuur netjes te kunnen schilderen. Maar ach, dacht ik optimistisch, misschien krijgt mijn werk juist daardoor een eigen stijl.

Externe factoren

Onder het gekreukte papier en de ongelijkmatige streken acrylverf zit een manifestatie van mijn eigen, unieke talent, zoals onder mijn ongelijkmatige humeur een unieke persoonlijkheid schuilgaat. Onder de complicaties zit inzicht, dat ik zonder die complicaties nooit zou hebben gehad en onder mijn gretige ongeduld een doorzettingsvermogen waar menig bergbeklimmer jaloers op zou zijn.

Sinds enige tijd ben ik de gedachte aan het loslaten dat ADHD en ASS ziekten zijn die ik heb. Het is dat er comorbiditeiten zijn ontstaan als stemmingswisselingen, burn-out, boulimia nervosa en een vertraagde schildklier door medicatiegebruik. Ik omhels steeds meer het idee dat dit biologische en emotionele reacties zijn op de externe factoren die ik als persoon met ADHD en ASS minder goed kon verdragen, en dat ik als vrouw te lang heb geprobeerd om toch te voldoen aan bepaalde verwachtingen.

Eigen kracht

Inmiddels heb ik steeds meer oog voor mijn eigen kracht. Al blaf ik iemand af als die mijn planning op dat moment overhoop haalt, kan mijn man onze spullen niet meer terugvinden nadat ik heb opgeruimd, raak ik snel van mijn werk afgeleid als ik het niet leuk vind, ben ik niet in staat om mondeling op anderen over te brengen hoe ze mijn ‘briljante plannen’ kunnen uitvoeren en kan ik geen normaal telefoongesprek voeren. Ik heb wel veel ‘briljante plannen’, kan gegevens opsnorren als een doorgewinterde detective, me focussen als een hongerige arend, schuwe mensen en dieren op hun gemak stellen, de essentie zien van wat er in een individu of in een groep omgaat, feilloos in woorden uitdrukken en urenlang filosoferen waarbij ik duizend en een weetjes ophoest en de informatie van mijn gesprekspartner in me opnemen als een spons. O ja, en ik kan gedichten schrijven, fotograferen en een beetje schilderen.

Cadeau in een gekreukt jasje

Voor me lagen de cadeaus in hun gekreukte jasjes. Onze vrienden waren er heel blij mee; ze houden van kunst. Hoogstaande kunst is mijn schilderwerk niet. Ik rommel maar wat, zoals ik dat noem en wentel me in mijn creativiteit met het grootste plezier. De meeste mensen zien niets aan me. Mijn eigen gekreukte jasje wordt alleen zichtbaar als ik tegen een wereld van onbegrip oploop, of een blinde muur van verwachtingen waar ik niet aan kan voldoen. Ik zie eruit als een gewone vrouw van negenenveertig met grijs haar. Misschien heb ik sprekender ogen dan de doorsnee vrouw, praat met mijn hele lijf en reageer wat heftig op onrecht. Daar herkennen we elkaar aan, mensen met ADHD, toch?

4 gedachten over “Een beetje rommelen

  1. OMG, Margriet.

    Ik heb nu ff niet de tijd om het te lezen, want ik MOET zo echt de deur uit.
    Maar de eerste paar zinnen t/m de tremor… Ik herken veel. Heel veel.
    Een echt AHA-moment.
    Aha-erlebnis.
    Oh jaaaaaah’tje.
    O mijn hemel.

    Later ga ik dit stuk vermakelijkheid (blog, columnachtig iets), want zo bedoel je het natuurlijk 🙂 verder lezen.
    Het komt alleen wel dicht bij de werkelijkheid. Verrekkes.

    En ik wil heel graag meer ‘gebruik maken van’ je/jullie (online?) diensten. Als ervaringsdeskundige. Of noem jij het liever ervaringskundige?
    Als het kan/mag/enzovoort.
    BAB, ik heb het ook.

    Mijn artsen en therapeuten schijnen eindelijk een beetje doordrongen te zijn van iets waar al jaren “tegen” ben. Namelijk die ene diagnose, uit het jaar 2000. Die mijn leven op de kop heeft gezet wat betreft (bijwerkingen van) medicijnen – die ik overigens steeds braaf slik en heb geslikt, maar wel aan een kritische blik had en heb onderworpen met wat het doet met MIJN lijf.
    Of: mijn LIJF.
    En dus overleg had over doses, veeeeel overleg. Met mij. Niet over mij.

    Like

  2. P.S.
    Herkenning is inclusief het glad strijken van mooi papier, al dan niet inpakpapier.
    Heb de laatste tijd nogal wat bossen blommen en blommekes mee genomen o.a. om zelf te schikken. Daar zit vaak ook een kek schon papierken om hinne.
    En anders pak ik het zelf wel bij de AH mee 😉 eh… in 😛
    IN natuurlijk! *foei*

    Like

  3. Dank je wel voor je enthousiaste reacties, Tessa! Ooit hoorde ik een getalenteerd schilderes vertellen hoe ze door de tremor helemaal niet meer streken verf kon maken op een doek. Ze gaf het niet op en was gaan schilderen op een andere manier. Ze gebruikte een techniek waarbij ze stippen verf op het doek zette en zo een beeld opbouwde. Daar is heel veel fantasie, verbeeldingskracht en geduld voor nodig. Haar gevoel voor eigenwaarde was laag door haar ziekte, maar toen zagen we foto’s van haar schilderijen en onze monden vielen open van bewondering. Zo prachtig!

    BAB, ik ben trots dat mijn man en ik daarmee bezig zijn. Het geeft de pure essentie weer van wat er aan de hand is en van daaruit kun je op zoek naar de voordelen, het talent, maar ook met erkenning van de valkuilen en de gevoelens van rouw om wat verloren is gegaan. Het mag gewoon allemaal.

    Like

  4. Herkenning, dank. Ik heb pas geleden ontdekt dat ik ADHD heb. Ik heb nu een hele zware tijd van rouwen achter de rug. de behandeling in mijn jeugd was trauwmatisch. Op school en thuis. kreeg geen enkele begeleiding van wie dan ook. ik ben hoogbegaafd maar ze dachten dat ik zwakbegaafd was. Wilden me op een BLO school zetten. Dat vonden mijn ouders een schande, ik werd achter in de klas gezet met een simple werkje. tot mijn 14de daar gezeten. tussen de kinderen die mij een helse tijd bezorgden op het schoolplein. Niemand deed iets, ze keken en lieten de kinderen hun gang gaan. Ik kwam met kapotte knieen naar huis, vieze handen en kleren. daar begon het weer opnieuw. Dat pikte mijn moeder niet, ik moest netjes zijn. Ik dacht vaak aan de dood, dat zou fijn zijn, dan had ik die vreselijke pijn niet meer, dan was het voorbij. Op mijn 40ste een zware depressive gehad. Ik was op, moest opgenomen worden in een Herstellingoord. mijn kinderen alleen laten en afscheid van ze nemen. dat was zo heftig dat veel mensen daar mee huilden. We hebben nog steeds een liefdevolle warme band gelukkig.Daar weer opgekrabbeld en weer een leven opgebouwd. maar met vallen en opstaan. regelmatige angst aanvallen en moe, zo moe. ik ben bijelkaar op en af 24 jaren in behandeling geweest. ik ging telkens onderuit, snapte niet waarom. Voor de trauma’s heb ik EMDR gehad, de nachtmerrie’s zijn voorbij. weer aan het werk op en af. gelukkig heb ik begrip op het werk.Toen kreeg een kleindochter van mij de diagnose ADD. mijn dochter vroeg aan mij “heb jij dat ook niet” jullie lijken zo veel op elkaar. BINGO!!!!!!! He, he, ik keek op Internet en ja hoor ik ben een ADHDer. nu een paar maanden geleden een officiele test gehad, een herkenning en een grote opluchting. Daarna in een heftige rouw gekomen. en heb gejankt, geschreeuwt, op de tafel met mijn vuisten geramt tot het pijn deed. 8 weken zo kwaad geweest op alles en iedereen. nu is er rust en bezinning. het is nu goed. Ik heb het geacsepteert en een plek gegeven. ik ben nu drie dagen aan de Conserta en er gaat een wereld voor me open. ik kan het allemaal weer aan. ik werk heb zin in de rest van mijn leven. ik hoop dat de medicijnen hun werk goed blijven doen, ik ga voor de rest van mijn leven. Ik ben nu 64 jaren jong. Ik heb een mooi stel kinderen en sinds 5 jaar lat ik met een lieve man dus een goeie backup als ik een dip heb. er is natuurlijk veel meer in mijn leven mis gegaan maar mijn jeugd was het heftigste. nou vrouwen ik stop ermee en hoop op reacties van jullie, veel sterkte en liefs. Hennie

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s